Του καλοκαιριού

Pebbles | © 2020 Anastasia.K.Nikolaou
Βότσαλα. Κάθε εποχή, παραπέμπουν σε καλοκαίρι…

(…) Τώρα έγινε πάλι παιδί

Σιάχνει πύργους με άμμο

Και μαζεύει χαλίκια κοχύλια

Και προσμένει να γυρίσει ξανά

Το καράβι η αγάπη (…)

Μίλτος Σαχτούρης, Οι τρεις εραστές (1945)

Το καλοκαίρι, με γοητεύει η χαρά των άλλων. Η αδημονία για την έλευσή του, τα σχέδια για την αξιοποίηση κάθε θαλασσινής στάλας που αναλογεί σ’ ένα, μάλλον περιορισμένο, πλάνο διακοπών, τα ποδήλατα των παιδιών που τσουλάνε ανάλαφρα στα πεζοδρόμια και στα χαλικόστρωτα μονοπάτια της πλατείας, τα ανάλαφρα φουστάνια των κοριτσιών με τα ροδαλά —αρπαγμένα από τον ήλιο— μάγουλα, τα κοντά μανίκια των αγοριών, τα κουβεντιάσματα —ένα μελίσσι— πίσω από θάμνους και γιασεμιά που μοσχοβολούν αναμνήσεις και θύμησες, οι αρμαθιές με τα πολύχρωμα —αν και, συνήθως, ακαλαίσθητα— μπαλόνια που, όμως, χαρίζουν χαμόγελα δροσερά και φωτεινά, και τέλος… οι πλανόδιοι πωλητές!

Είμαι στην ηλικία εκείνη που πρόλαβα τα παγωτά με την πλούσια γεύση, φτιαγμένα από φρέσκο γάλα, κασάτα ή στα χάρτινα κυπελλάκια —πράσινο για κρέμα, καφέ για κακάο, πάντα όμως με τα χαρακτηριστικά ‘ξέφτια’ στο χείλος— του “Παπασπύρου”. Πρόλαβα τα ψυγεία της ΕΒΓΑ και της ΔΕΛΤΑ με μικρή ποικιλία — ξυλάκι κρέμα, κακάο, κρέμα με επικάλυψη σοκολάτας, φράουλα, λεμόνι, φυστίκι (2 δραχμές έκαστο) δύο–τρία είδη σε κυπελάκι (προς 3 δραχμές) και ένα μόνο είδος πυραύλου, η ναυαρχίδα του ψυγείου, δραχμαί 5!
Τον πλανόδιο παγωτατζή τον συναντούσε κανείς σε μικρότερες, πιο ήσυχες γειτονιές της Αθήνας —εμείς, στου Μακρυγιάννη, θεωρούμασταν, μάλλον, ήδη κέντρο— και στα θέρετρα.
Εκεί, όμως, τη σκυτάλη του ενδιαφέροντός μου, έπαιρνε ο “καλαμποκάς” (!) με τη λευκή ποδιά, και τη στοίβα με τα ολοκίτρινα καλαμπόκια δεξιά κι αριστερά του, που ένα-ένα έπαιρναν σειρά για τη λαβίδα του και τη μικρή εστία με τ’ αναμμένα κάρβουνα, μπροστά του. Ουρές η πιτσιρικαρία (είτε στη Θάσο είτε στη Ζάκυνθο είτε στην Κέρκυρα… οπουδήποτε κι αν κάναμε τις διακοπές μας), με τη λαχτάρα στα μάτια μέχρι να καλοψηθεί ο νόστιμος καρπός!

Στις μέρες μας, ίσως μοιάζει λίγο παράταιρη εικόνα, εκείνη, ενός γραφικού καροτσιού με ριγωτή τέντα και ζωηρά χρώματα ή ενός σοβαρού μεσήλικα που στέκεται όρθιος, κάτω από δυνατές λάμπες και γυρίζει σιωπηλός ολόχρυσα καλαμπόκια πάνω από τ’ αναμμένα κάρβουνα.

Όπως και να ‘ναι, στην πλατεία μας συμβαίνει κάθε καλοκαίρι και, ομολογώ, το βρίσκω θαυμάσιο!

Όπως ο καστανάς το φθινόπωρο και το χειμώνα, έτσι κι ο πλανόδιος «καλαμποκάς» ήταν, ανέκαθεν, η κλασική φιγούρα στις καλοκαιρινές βόλτες, τις περαντζάδες, τα θερινά βραδάκια, στην παραλία ή στην πλατεία του χωριού —ανάλογα με τον προορισμό των διακοπών. [Κλικ στις εικόνες για μεγέθυνση]

PS_Η λήψη όλων των φωτογραφιών έγινε με Nikon D5300, φακούς AF-P DX NIKKOR 18-55mm f/3.5-5.6G και VR AF-P DX NIKKOR 70-300mm f/4.5-6.3G ED VR, τον Ιούλιο του 2020.

Copyright Notice : © 1979–2020 Anastasia.K.NikolaouAll Rights ReservedPLEASE, READ CAREFULLY! [el|en]


Δημοσιεύθηκε από

• 𝙰𝚖𝚊𝚝𝚎𝚞𝚛 𝚙𝚑𝚘𝚝𝚘𝚐𝚛𝚊𝚙𝚑𝚎𝚛 • 𝙻𝚘𝚟𝚎 𝚝𝚘 𝚌𝚊𝚙𝚝𝚞𝚛𝚎 𝚖𝚘𝚖𝚎𝚗𝚝𝚜, 𝚌𝚘𝚕𝚘𝚛𝚜, 𝚝𝚊𝚜𝚝𝚎𝚜, 𝚏𝚛𝚊𝚐𝚛𝚊𝚗𝚌𝚎𝚜 • • • • 𝙿𝚂_𝙸𝚗 𝚛𝚎𝚊𝚕 𝚕𝚒𝚏𝚎, 𝙸 𝚞𝚜𝚎 𝚝𝚘 𝚋𝚎 𝚊 𝚠𝚎𝚋 𝚍𝚎𝚜𝚒𝚐𝚗𝚎𝚛

5 σκέψεις σχετικά με το “Του καλοκαιριού

  1. Καλημέρα Νατάσα μου και καλή σου βδομάδα.
    Όμορφο και νοσταλγικό το ξεκίνημα σήμερα. Με καλοκαιρινές περιπλανήσεις, με βότσαλα που είναι τόσο όμορφα λεία που το άγγιγμά τους δίνει ένα πρωτόγνωρο χάδι. Τι κάνει το νερό ε; Σαν να λειαίνει κάθε γωνία, κάθε πρόβλημα. Στο πέρασμα των αιώνων.
    Από κοντά και οι πλανόδιοι. Ω ναι! Ευτυχώς που κάποιοι από αυτούς εξακολουθούν και παρίστανται στη ζωή μας, όμορφη γραφική παρουσία. Ο παγωτατζής, ο καλαμποκάς, ο καστανάς, μερικές φορές το μαλλί της γριάς. Μια παρουσία-εικόνα από το παρελθόν.

    Κάθε μέρα που περνά ομολογώ ότι λατρεύω ακόμα περισσότερο το μπλογκ σου εδώ. Και αυτό γιατί στην κάθε σου φωτογραφία δίνεις και μια ξεχωριστή ιστορία.
    Στέλνω τα φιλιά μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλή εβδομάδα, Γιάννη μου!

      Το νερό αμβλύνει τις αιχμές, εξαγνίζει… Μα, 70% νερό δεν είμαστε…; ( Τι κάνουμε λάθος; )

      Το μαλλί της γριάς είχα στόχο, πέρσι και πρόπερσι ερχόταν μια καλή κυρία, φέτος δεν την έχω δει καθόλου, ποιος ξέρει;
      Ελπίζω να βρω κάποιον γραφικό καστανά, το χειμώνα (θυμάμαι εκείνον, στη Σταδίου, έξω από τον —τότε— “Στρογγυλό”, χρόνια ολόκληρα!)

      Χαίρομαι, φίλε μου, που σου αρέσει η βολτούλα από εδώ!
      Καλό βραδάκι και τα φιλιά μου! ♡︎♥︎

      θέλω να περάσω οπωσδήποτε από το Cinefil σου, ακόμη ν’ αξιωθώ να ολοκληρώσω την ανάγνωση του αφιερώματος στον Morricone…

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Δεν θέλω να αγχώνεσαι Νατάσα μου! Το Σινεφιλ θα στέκει εκεί ….αγέρωχο και θα σε περιμένει με ανοιχτές αγκαλιές όποτε μπορέσεις. Έχω και τα μεγάλα αφιερώματα στον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών» παρακαλώ και έτερα καλούδια χαχαχα.
        Αχ μωρέ Νατάσα. Με τα …πνευματικά μας παιδιά ζουμε.
        Να είσαι καλά και στην επόμενη φάση πάμε καστανά, σαλεπιτζή και μαλλί της γριάς.

        Φιλιά πολλά.

        Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s